Не заўсёды якая склалася выява хлопчыка-зайчыка, гэтакага лірычнага героя, мяркуе сумнае, мернае жыццё, у дзяцінстве добрыя адзнакі, старанныя паводзіны на ўроках, неймаверная цікавасць выключна да цікавага і пазнавальнаму і здзяйсненне толькі рыцарскіх учынкаў, «як бабуля загадала». Усё гэта ілюзіі, а Руслан – абсалютна жывы чалавек, як і ўсё астатнія навакольныя яго людзі, толькі са сваёй «незвычайнай» гісторыяй, са сваімі кур’ёзнымі жыццёвымі сітуацыямі і сваімі марамі, якія зусім нядаўна практычна атрымалася ажыццявіць.

Школьная настальгія

Ён трываць не мог рабіць урокі, прапускаў урокі ў абедзвюх школах, апраўдваючыся тым, што «быў на іншым занятку», і захапляўся карате. Лірыка?! Ці наўрад, затое праўдзіва і без лішніх слоў. З самога дзяцінства Руслан марыў гуляць на саксафоне. Каштавала толькі распавесці аб гэтым бацьку, і праблема была вырашаная ў імгненне. «Тата паехаў у музычную школу, прывёз спіс прылад, на якіх навучалі гуляць, і гаворыць: «Выбірай». А я гавару «Тут няма саксафона». Ён паўтарае: «Выбірай». Я так нічога і не вылучыў, сам зрабіў усё за мяне і вялізнае яму за гэта дзякуй.

Я часта прапускаў музычную школу і, каб бацька не лаяўся, ставіў сабе адзнакі ў дзённікі. Пераважна 4, таму што 5 занадта тоўста бы было. Мы з братам, хаджала, прыйдзем на ўрок, а кабінет зачынены. Настаўнік у буфет, напрыклад, проста адышоў. Ну а мы і не чакалі, па-хуткаму змываліся і на вуліцу шпацыраваць. Вось такое вясёлае дзяцінства.

У падрахунку ў 95 году я скончыў музычную школу па класе баян і труба. Яшчэ гуляю на націскных прыладах, гітары і клавішах. Па праўдзе гаворачы, мяне ніколі не цягнула да прылад. У маёй крыві -запал да спеву».
Як усё пачыналася. Забойная сіла «Памятаю, як я браў шнур ад праса канцом разеткі і спяваў. Для бацькоў спяваў. Тата мне яшчэ на гітары падыгрываў».

А хто так не рабіў?! Праўда, Руслан у любым выпадку адрозніўся… з выбарам прадмета… Звычайна дзеці бяруць у рукі лыжкі, флаконы ад шампуняў або бабулькін футарал ад ачкоў, а Руслана адразу на што пацяжэй пацягнула. Магчыма, усё ўзаемазлучана і менавіта таму з самога дзяцінства ён паставіў перад сабою настолькі цяжкую задачу, што для яе ажыццяўлення запатрабавалася шмат высілкаў і незвычайная сіла волі.

«Мне заўсёды дзіка падабаліся барабаны. Калі мы жылі ў інтэрнаце (мне было тады дзесьці 5-6 гадоў, мне купілі націскную ўсталёўку, і я ўключаў магнітафон і пачынаў з раніцы да вечара трэніравацца… Адкрыта гаворачы, я не тое, што гуляў, а барабаніў з усіх сіл. Суседзі вешаліся проста, стала звярталіся ў пакой і скардзіліся. Колькі сем’яў там жыла і зараз-то я ўяўляю, што гэта такое было». Терпенье і праца ўсё ператруць. Руслан працаваў, суседзі трывалі…

Каледж

У Аўтатранспартны каледж Руслан паступіў пасля школы і ні дня не прапрацаваў па спецыяльнасці. Навошта пайшоў?! Дзеля мае рацыю, дзеля студэнцкага жыцця, новых сяброў і цікавых знаёмых. Музыкай-то займацца працягваць не мяшаў ніхто. У падрахунку: правы на кіраванне грузавога і легкавога аўтамабіля атрымаў, студэнцкія гады імкнуўся праводзіць весяла, знаёмымі абзавёўся. «У Бабруйску ў мяне засталося чацвёра сяброў, з якімі я падтрымліваю сяброўскія адносіны. Усё астатнія раз’ехаліся хто куды…ніякіх сувязяў няма. Наогул у нас у групе было 11 хлопцаў і 22 дзяўчынкі. Вельмі бы жадалася ўсіх убачыць і пазнаць, хто як пажывае. Я чуў шматлікія замуж вышлі, дзяцей завялі». Пэўна, вельмі важна, атрымаўшы вядомасць не забыць аб людзях, якія падтрымлівалі цябе ў цяжкую хвіліну, аб людзях, якія былі з табой. Падаецца, і Руслан імкнецца не забываць. «Я не адчуваю сябе Народным Артыстам. Якім я быў, такім жа і застаўся. Да ўдзелу ў праграме я прыязджаў шукаць працу ў Маскве, а сям’я ў мяне жыла як там, так і жыве. Нуджуся, вядома, і разумею, што мы будзем бачыцца рэдка, але ў любы зручны момант я буду імкнуцца прыязджаць пабачыць родных».

Конкурсы

Абсалютна відавочным было тое, што, паступова спрабуючы дамагчыся прызнанні, Руслан спрабаваў сябе ў розных конкурсах і учувствовал у разнастайных мерапрыемствах.

«Маім самым першым конкурсам быў «конкурс маладых выканаўцаў». Я заняў тады 3 месца. Другі конкурс праходзіў у Маскве ў 2001 г. Тады атрымалася ўзяць гран- пры. «Залаты шлягер», які праводзіўся ў Беларусі, надарыў мяне срэбрам». Удзел у конкурсе – гэта, па-першае, досвед: гэта выпрацоўка цярпення, вытрымкі. Кожны конкурс розны. Усюды свае ўмовы, свае патрабаванні да маладых артыстаў. Гэта вядома невялікі досвед».

Кур’ёзы

Куды без іх?! Жыццё артыста, зрэшты, як і любога іншага чалавека, складаецца з белых і чорных палосаў. У Руслана ўсё наадварот… Нават чорная паласа часцяком, можа, апынуцца і белай. Гледзячы, як успрымаць усё гэтыя «канцэртныя» бязладзіца.

«Я вучыўся ў каледжы, і мяне запрасілі паўдзельнічаць у нейкім канцэрце. Аб’яўляюць маю песню. «Руслан Алехно з такой-то песняй.». Я выходжу на сцэну, і месца маёй песні ставяць «Сем сарок». Адбудзься гэта са мной зараз, я бы поулыбался бы, і было бы ўсё добра, а тады я проста ў істэрыку запаў. «Што вы робіце?», - пачаткаў крычаць.
І яшчэ гісторыя. Выступалі мы з ансамблем. Я спяваю песню, а зала смяецца. Што ў мяне ў галаве адразу круціцца? Натуральна, што хто-небудзь павесіў якую-небудзь таблічку мне на спіну. Апынулася, няма Проста па сцэне вакол мяне бегала мышка».

Ансамбль
Пасля войска, Руслана ўзялі працаваць на кантрактнай аснове ў ансамбль. Грэх, пэўна, было не пагадзіцца. Праца цікавая, гастролі замежжа – не меней, а галоўнае звязаная з тым, аб чым ён марыў.

«Праца ў ансамблі для мяне – таксама досвед. Было шмат канцэртаў на розных сцэнах. Замежжам былі канцэрты. Мы выступалі ў Іспаніі, Партугаліі, Нямеччыны, у Францыі, у Бельгіі, Польшчы. Усе гэтыя ўрокі адклаліся ў маёй «скарбонцы». Насамрэч, як такога творчага досведу там, на сцэне, я не атрымаў, хоць прапрацаваў 4 года. Проста заняткаў харэаграфіяй не было, рэжысёра па пастаноўцы нумароў не было. Як сам адчуваеш, так і робіш. Натуральна, патрэбен быў чалавек, які бы глядзеў і гаварыў: «Тут дрэнна, тут добра». Таму ў параўнанні з тым, што я атрымаў тут на «НА», там, можна сказаць, досведу не было наогул. НА – гэта вялікі шанец, гэтае выпрабаванне, якое трэба вытрымаць і прайсці годна. Я цалкам змяніўся, але наперадзе вельмі вялікая праца маецца быць».
«НА-2»

Што дакранаецца перамогі, Руслан вельмі выразна размяжоўвае некаторыя паняцці і на пытанне, ці чакаў, што атрымаецца стаць першым, адказвае: «Не тое, што чакаў, я імкнуўся. Я не разумею такіх фраз, як «Галоўны ўдзел, а не перамога». Для мяне, напрыклад, не. Навошта ісці на конкурс? Проста, каб паўдзельнічаць? Дзеля чаго? Я ішоў дзеля таго, каб перамагчы, таму я імкнуўся і рабіў усё для гэтага. Я 3 разу быў на першым месцы ў рэйтынгу. Вось каштавала мне паслабіцца ледзь-ледзь і ўсё, я ўпэўнены, што было бы ўсё па-іншаму. Я лічу, калі ты на 1ом месцы, наадварот, трэба яшчэ больш працаваць над сабою. Я гатовы да гэтай працы: гатовы стамляцца, гатовы недосыпать, гатовы ездзіць на гастролі. Разумею, што гэта вельмі складана, але не стамляюся паўтараць, што я гатовы»!

Паданні аб прафесіі

Нішто не вечна. Слава не выключэнне. Але Руслан глыбока перакананы, што праца дзее цуды і зазірае далёка-далёка ў будучыню: «Да пачатку конкурсу, я ведаў, што мне трэба шматлікаму навучыцца І я марыў аб тым, каб калі-небудзь нетутэйша то час, калі са мной будуць працаваць адмыслоўцы: харэографы, педагогі па вакале. Пры любой працы неабходна, каб хтосьці бачыў усё і падказваў, дапамагаў. Калі ты адзін, табе падаецца, што ўсё добра. Наперадзе вельмі шматлікае. Трэба прайсці агонь, ваду і медныя трубы. Я павінен быць у гэтай у гэтай прафесіі да максімуму. Я уяўляю, што ў мяне будзе юбілей. 60 гадоў адзначу, 70 гадоў потым. ЖАДАЮ ПРАЦАВАЦЬ У ГЭТАЙ ПРАФЕСІІ ПА-СУЧАСНАСЦІ, ПА-СУМЛЕННАМУ». Што такое па-сумленнаму растлумачыў, і адразу шматлікае ўстала на свае месцы: «Па-першае, буду спяваць ужывую. Трэба вучыцца…На захадзе ўсё спяваюць так. Наша прафесія залежыць ад гледача. Калі мы не будзем патрэбныя гледачу, то мы нікому не будзем патрэбныя. А ён прыходзіць атрымоўваць задавальненне на канцэрт і паслабіцца. Мы проста абавязаныя падаць яму гэтую магчымасць. У маім разуменні, гэта няправільна, калі артыст выходзіць на сцэну і працуе пад фанаграму. Я, напрыклад, сябе адчуваю дзіка некамфортна. Цалкам іншыя эмоцыі. Непараўнальна з тым, калі робіш усё сам».

Папса

Ні для каго не сакрэт, чым у большасці сваім «засмечаная» наша эстрада. Хоць, раз людзям падабаецца, значыць, ці наўрад гэта можна назваць «засором», але ўсё – ткі так або інакш Руслану прыйдзецца падладжвацца пад аўдыторыю, гуляць па даўно ўжо якія ўсталяваліся правілам і, натуральна, выконваць «папсовыя» кампазіцыі. І гэтага Руслан, падаецца, не баіцца:
«Да папсы стаўлюся спакойна. Сам па сабе я кахаю меладычныя песні. Джордж Майкла, напрыклад. У дзяцінстве, дарэчы, кахаў Шатунова Юрася. Падабаецца група Queen. Не кахаю песні, у якіх няма сэнсу: два притопа, тры прихлопа.
Падавалася бы, 3 удала паўтаральныя ноты і прымітыўныя словы, наадварот, карыстаюцца попытам.»

Вольны час

«Вольнага часу як такога ў мяне ніколі і не было. Заўсёды атрымоўвалася так, што я стала працую. Праца-праца-праца. У любым выпадку, як толькі яно з’яўляецца, я імкнуся, натуральна, адпачыць. Можа быць, схадзіць на дыскатэку, можа быць, пасядзець хаты, а, можа, проста выспацца. Пачытаць магу. Раней, адкрыта гаворачы, чытаць не кахаў наогул. Зараз заахвоціўся. Аддаю перавагу класіку. Люблю Рэмарка. Жывапіс таксама кахаю. Супакойвае вельмі.

Адносіны

«Што я не кахаю ў людзях? Не кахаю хлусню. Я бачу, калі чалавек гаворыць няпраўду. Маментальна. Не кахаю ліслівасць. А яшчэ… Сам па сабе я чалавек пунктуальны, таму не кахаю спазняцца і не кахаю чакаць. Кахаю адчыненых людзей. Адкрытасць заўсёды прыцягвае і заўсёды цікава мець зносіны з такога плану людзьмі. А колькіх людзей – столькі і меркаванняў. Усе мы розныя.

Сучаснасць

Пасля перамогі ў праекце «Народны артыст 2» Руслан Алехно адправіўся ў вялікае турнэ па гарадах Расіі, Беларусі і Ўкраіны ў складзе ўдзельнікаў першай зорнай дзесяткі. На песню «Незвычайная» быў зняты відэакліп. Акрамя таго, Руслан Алехно разам з Аляксей Гоман у 2005 году сталі прызёрамі фэсту-конкурсу патрыятычнай песні «Гэта Радзіма мыючы!», прымеркаванага да юбілею Вялікай Перамогі. А на фэсце «Славянскі Кірмаш» у Віцебску Алехно наогул стаў цвіком праграмы – маладую зорку літаральна «раздзіралі на часткі» удзячныя прыхільнікі. Дарэчы гаворачы, там жа ў Віцебску прайшла і прэзентацыя дэбютнага альбома Руслана Алехно «Рана або позна».