Конкурс песні «Еўрабачанне» — штогадовы тэлевізійны конкурс, у якім удзельнічаюць па адным прадстаўніку ад кожнай з краін Еўрапейскага вяшчальнага саюза. Конкурс транслюецца па тэлебачанні і радыё на тэрыторыі ўсёй Еўропы і ў некаторых краінах іншых частак свету, а таксама ў інтэрнэт.
Назва конкурсу адбываецца ад назвы сеткі распаўсюджвання тэлепраграм Еўрабачанне, якая належыць Еўрапейскаму вяшчальнаму саюзу. Паколькі гэтая падзея выклікае найбольшую цікавасць сярод усіх праграм, якія распаўсюджваюцца Еўрабачаннем, конкурс песні завуць проста «Еўрабачанне».
Конкурс песні Еўрабачанне - штогод арганізуецца Грамадскімі Тэлевізійнымі Каналамі Еўропы, галоўная мэта якога - вылучыць самую папулярную песню Еўропы. Еўрабачанне - тварэнне еўрапейскай размеркавальнай сеткі еўрапейскага Радыёвяшчальнага Саюза (EBU), якая была заснавана ў сярэдзіне 50-ых і працягвае займацца падрыхтоўкай выпускаў навін і забеспячэннем спартыўнымі праграмамі еўрапейскіх гледачоў. Вялізныя тэхнічныя перашкоды стаялі на шляху арганізатараў. У той час не існавала спадарожнікавых сістэм, таму конкурс праходзіў у запісы, аднак, паўстала ідэя аб стварэнні сістэмы, якая бы змагла аб’яднаць усе каналы.
Сёння, праз 41 год, Еўрабачанне працягвае пастаўляць матэрыял па ўсёй Еўропе і ў іншыя краіны свету - аднак, адзіная праграма, якая звычайна злучаецца з Еўрабачаннем, - гэта конкурс песні. Конкурс песні Еўрабачанне ўпершыню прайшоў у Швейцарыі ў 1956. Яго карані ідуць ад Італьянскага фэсту песні Сан-Рэма, які аб’яднаў нацыі пасляваеннай Еўропы, створаны французам Маркэль Бэйзон. Фэст Сан-Рэма праводзіцца і у наш час. Толькі чальцы EBU могуць удзельнічаць у конкурсе, за выключэннем Ізраіля і некаторых іншых краін, якія не знаходзяцца на тэрыторыі Еўропы. З прычыны росту папулярнасці конкурсу была прынята новая працэдура, якая дзейнічала апошнія некалькі гадоў. Вялікабрытанія, Нямеччына, Францыя і Іспанія - выключэнне з правіла, паколькі яны - чатыры найбольшых чальца EBU і трапляюць на конкурс аўтаматычна. Выбар песні, якая прадставіць кожную краіну, - адвольны. Кожная краіна мае ўласную працэдуру выбару, падчас якой камітэт, або аўдыторыя разгляду (праз галасаванне па ТБ) вызначаюць прадстаўніка і песню, якая прадставіць іх краіну, у Беларусі гэта “ЕўраФэст”. Самыя паспяховыя краіны спаборніцтва - Ірландыя (7 перамог), Вялікабрытаніяй, Францыяй і Люксембургам (па 5 перамог).

Прыняцце конкурсу песні Еўрабачанне ў сябе — гэта гонар, які прадстаўляецца краіне, якая перамагла летась.

Большасць выдаткаў на правядзенне конкурсу пакрываецца спонсарамі і ўнёскамі краін, якія ўдзельнічаюць у Еўрабачанні. Конкурс 2004 года быў самым дарагім з усіх, яго бюджэт склаў 15 мільёнаў еўра. Конкурс уяўляецца ўнікальным спосабам паказаць сваю краіну як турыстычную славутасць. Да прыкладу, улетку 2005 года Ўкраіна адмяніла звычайныя візавыя патрабаванні для турыстаў у сувязі з правядзеннем у сябе конкурсу.

Забаўляльнае шоў, якое забяспечваецца прыймачым бокам у перапынку паміж выступам і падлікам галасоў звычайна выкарыстоўваецца для пачатку паспяховай кар’еры. У 1994 году свет упершыню ўбачыў «Riverdance» — шоў ірландскага танца. У 1998 пачаўся поспех Hothouse Flowers.

Дацкая група «Аква» дала развітальны нумар у перапынку ў 2001 годзе непасрэдна перад сваім распадам.

Часам краіна, якая праводзіць у сябе конкурс, перамагае зноў. Першы раз такі злучай адбыўся ў 1969 годзе, калі Іспанія выйграла конкурс у Мадрыдзе. Тое ж самае адбылося ў 1973 (Люксембург), 1979 (Ізраіль), 1993 (Ірландыя) і ў 1994 (зноў Ірландыя).

Ірландыя — адзіная краіна, якая перамагала тры разу запар: у 1992, 1993 і 1994. Акрамя таго, Ірландыя станавілася пераможцам больш усіх астатніх — сем разоў: у 1970, 1980, 1987, 1992, 1993, 1994 і 1996 гадах.

Вялікабрытанія, хоць і выйгравала конкурс пяць раз, на два разу менш, чым Ірландыя, але мае найбольшую агульную суму ачкоў. Гэта тлумачыцца, у асноўным, тым, што Вялікабрытанія займала другое месца 15 разоў.

Ірландыя была таксама першай краінай, якая правяла конкурс у сябе больш аднаго разу: у 1993 і 1994 гадах. Іншыя краіны адмаўляліся праводзіць конкурс другі раз: першы раз адмовіўся Люксембург у 1974 (з-за высокіх выдаткаў на правядзенне), потым у 1980 адмовіўся Ізраіль (з-за таго, што было вырашанае выдаткаваць грошы на пераклад свайго тэлебачання на каляровае вяшчанне).

Вялікабрытанія прымала ў сябе конкурс усяго восем разоў — у 1960, 1963, 1968, 1972, 1974, 1977, 1982 і 1998 гадах: чатыры разу пасля перамогі на конкурсе і чатыры разу пасля адмовы іншых краін. Ірландыя прымала конкурс у сябе сем разоў па ліку сямі сваіх перамог.

Часта пераможца Еўрабачання забываецца большасцю пасля сваёй перамогі, аднак існуюць прыемныя выключэнні, такія як France Gall, АББА і Селін Дзіён. Звычайна пераможца становіцца зоркай у сваёй роднай краіне і ў суседніх краінах. Пераможца 2004 года Руслана стала суперзоркай на Ўкраіне, але ўсё яшчэ не можа прыцягнуць да сабе вялікай ўвагі ў Еўропе, за выключэннем Бельгіі і Грэцыі. Пераможца 2005 года Алена Папаризу дамаглася нават большай папулярнасці ў Грэцыі, на Кіпры, у Турцыі і Швецыі, але не змагла дамагчыся поспеху за межамі гэтых чатырох краін. Аднак Алена атрымала належнае выпусціўшы рэміксы ў ЗША у 2006 годзе, гэтак жа як ангельскі альбом у Еўропе. Сертаб Эренер — турэцкая пераможца конкурсу песні Еўрабачання, дасягнуў больш папулярнасці ў Турцыі, Грэцыі і Нямеччыны і стала больш вядомай. Аднак, яна не дасягнула вялікага поспеху за межамі гэтых трох краін.

Аўтарытэт шоў пад пытаннем у некаторых краінах, напрыклад, у Вялікабрытаніі ўяўляюць яго ў жартоўным жанры, але, тым не менш, захоўваюць добрае дачыненне, і ў Італіі звалілася значэнне шоў з 1997 года; наооборот, краіны новай Еўропы бачаць яго як шанец паказаць сваю краіну і культуру. Гэта можа мець, а можа не мець значэнне на палітычныя і нацыянальныя аспекты пры галасаванні на конкурсе песні Еўрабачання.

Ахват аўдыторыі гледачоў по ўсей планеце больш за 1 мільярд. Любая краіна-удзельнік Еўрапейскага вяшчальнага саюза (нават за межамі Еўропы) можа прыняць удзел у конкурсе. З такіх краін у конкурсе прымалі ўдзел толькі Ізраіль і Марока.

Усяго ў конкурсе ў розны час прымалі ўдзел 44 краіны: Аўстрыя, Албанія, Андора, Арменія, Беларусь, Бельгія, Балгарыя, Боснія-Герцагавіна, Вялікабрытанія, Вугоршчына, Нямеччына, Грэцыя, Данія, Ізраіль, Ірландыя, Ісландыя, Іспанія, Італія, Кіпр, Латвія, Літва, Люксембург, Македонія, Мальта, Малдавія, Манака, Марока, Нідэрланды, Нарвегія, Польшча, Партугалія, Расія, Румынія, Сербія і Чарнагорыя (былая Югаславія), Славакія, Славенія, Турцыя, Украіна, Фінляндыя, Францыя, Харватыя, Швецыя, Швейцарыя і Эстонія.

Музычная тэма, якая гучыць перад і пасля трансляцый конкурсу песні Еўрабачання (і іншых трансляцый Еўрабачання) — гэта Te Deum Марка-Антуана Шарпентье.